جمعه 3 مرداد 1393   11:14:58

فصلنامه روش شناسي علوم انساني

آرشيو فصلنامه روش شناسي علوم انساني (حوزه و دانشگاه)
سه شنبه 11 خرداد 1389 شماره 61- فصلنامه علمي- پژوهشي روش شناسي علوم انساني، سال پانزدهم، شماره شصت و يك، زمستان 1388 [چكيده و متن كامل]

دريافت متن كامل فصلنامه



چكيده مقالات اين شماره:



- جامعه‌شناسي اسلامي؛ به سوي يك پارادايم

 حسين بستان (نجفي)

چكيده: هدف اين مقاله معرفي مهم‌ترين مباني جامعه‌شناسي اسلامي، در قالب ارائة پارادايمي مقايسه‌پذير با پارادايم‌هاي موجود است كه ماهيت انسان و جامعه، هدف و روش تحقيق و ارزش‌ها در جامعه‌شناسي مهم‌ترين عناصر هستند. اين پارادايم از نظر انسان‌شناسي، بر اصل فطرت استوار است و با ردّ جبر اجتماعي، تلفيقي را بين فردگرايي و كل‌گرايي روش‌شناختي مي‌پذيرد و دربارة چيستي جامعه تصويري ارائه مي‌كند كه در آن، رابطة انسان با خداوند مد نظر قرار مي‌گيرد. به‌ علاوه، واقعيت اجتماعي را شامل نظم‌ها و قوانين تجربي و نيز سنّت‌هاي اجتماعي مي‌داند؛ ضمن آنكه مناسبات اجتماعي را بر پاية عناصر متعدد شامل مهرورزي، استخدام متقابل انسان‌ها و تضاد تبيين مي‌كند. اهداف تحقيق در اين پارادايم عبارت‌اند از: تبيين علّي و معنا‌شناسي رفتار، نقد اوضاع اجتماعي و غايت‌شناسي پديده‌هاي انساني از حيث استنادشان به خداوند. همچنين به موجب اين پارادايم، جامعه‌شناسي اسلامي دو سطح متمايز دارد: تجربي و فراتجربي. در سطح نخست، در مقام گردآوري به طور عمده، از روش استنباط فقهي- تفسيري و در مقام داوري، از روش تجربي و در سطح دوم، به فراخور مورد از هر يك از روش‌هاي معتبر، اعم از وحياني، عقلي و تجربي بهره مي‌گيرد. همچنان كه در سطح نخست مي‌كوشد از دخالت ارزش‌ها در توصيف و تبيين واقعيات تا حد امكان بكاهد؛ اما در سطح دوم، توسل به ارزش‌هاي ديني براي نقد اوضاع اجتماعي و ارائة راهكار براي تحقق وضعيت مطلوب را رد نمي‌كند.

واژه‌هاي كليدي: علم ديني، جامعه‌شناسي اسلامي، اسلامي كردن علوم، پارادايم‌هاي جامعه‌شناسي

- بررسي ضرورت و نحوة به كارگيري رويكرد تلفيقي در اصلاح نظام آموزش  

حسين ميسمي/ دكتر حسين عيوضلو

چكيده: بررسي نظام آموزش علم اقتصاد در دورة اخير نشان مي‌دهد كه پس از انقلاب اسلامي، ديدگاه‌هاي متفاوتي دربارة نحوة تعامل با علوم متعارف از جمله اقتصاد به نحوي كه بتواند پاسخگوي نيازهاي كشور اسلامي ما باشد، مطرح شد. به دلايل مختلف، در نهايت آنچه اتفاق افتاد، اتخاذ رويكردي تفكيكي در تدريس اقتصاد متعارف بود. اين رويكرد كه هنوز با تغييرات مختصري ادامه دارد، به اين معني است كه درس‌هاي اقتصاد متعارف بدون تغييري اساسي ارائه شوند و درس‌هاي ديگري كه به اقتصاد اسلامي مرتبط هستند، به صورت كاملاً مستقل از درس‌هاي متعارف، به واحدهاي درسي دانشجويان اضافه شوند. اين مقاله به بررسي و نقد «رويكرد تفكيكي» در آموزش اقتصاد مي‌پردازد و نشان مي‌دهد اين رويكرد، هم به لحاظ نظري و روش‌شناختي و فلسفي، و هم به لحاظ عملي و با در نظر گرفتن تجربة سه دهة اخير، با چالش‌هايي جدي مواجه شده است. پس از آن «رويكرد تلفيقي» را به عنوان الگويي جايگزين در دو نسخة حد اكثري و حد اقلي ارائه مي‌كند و نشان مي‌دهد كه رويكرد تلفيقي، نسبت به ديدگاه فعلي مزيت‌هايي دارد. در واقع، در اين رويكرد ديگر اقتصاد اسلامي تنها به چند درس خاص محدود نمي‌شود، بلكه به بسيار توسعه يافته، درس‌هاي اصلي رشتة اقتصاد را دربر مي‌گيرد.

 

واژه‌هاي كليدي: اقتصاد اسلامي، نظام آموزشي، ‌پژوهش در اقتصاد، ايران

 

- روش‌شناسي شهيد صدر دربارة شكل‌گيري علم اقتصاد اسلامي و تحقيق نهايي دربارة آن

حجه الاسلام حسن آقا  نظري

چكيده: شكل‌گيري علم اقتصاد اسلامي چالش اساسي اقتصاد اسلامي است. حل اين چالش از نظر شهيد صدر، از دو طريق ممكن است:

1- اصول قطعي مكتب اقتصاد اسلامي، با فرض تحقق آنها، پي‌آمدهايي در ساحت اقتصاد به دنبال دارد. تحليل علمي اين پي‌آمدها، زمينة پيدايي نظريات علمي اقتصاد اسلامي است.

2- اگر به مكتب اقتصاد اسلامي در روابط اقتصادي جامعه عمل شود، رويدادهاي عيني اقتصادي به دنبال دارد. اقتصاد‌دان به تحليل اين رويدادهاي عيني مي‌پردازد و در نهايت، علم اقتصاد شكل مي‌گيرد.

شهيد صدر راه دوم را ترجيح مي‌دهد. اين مقاله درصدد است بيان كند اين ترجيح، متأثر از ديدگاه شهيد صدر دربارة وظيفه و هدف علم اقتصاد است. در اين مقاله، اين ديدگاه بررسي و در پايان، راه ديگري براي شكل‌گيري علم اقتصاد اسلامي ارائه مي‌شود.

 

واژه‌هاي كليدي: علم اقتصاد، مكتب اقتصاد اسلامي، هدف علم اقتصاد، آموزه‌هاي اسلامي، نظريه‌پردازي


-مكانيسم‌ها و جامعه‌شناسي (نقش و اهميت مكانيسم‌ها در تبيين پديده‌هاي اجتماعي)

دكتر محمدرضا طالبان

چكيده: در چند دهة اخير، جوش و خروشي روش‌شناسانه براي احياي مفهوم علّيت، به ويژه درك مكانيسمي از علّيت در علوم اجتماعي مي‌بينيم تا جايي كه بسياري از دانشمندان علوم اجتماعي، با وجود تمام اختلافات عمده در موضوعات مهم نظري و روش‌شناسي‌، به طور مشترك، بر تبيين پديده‌هاي اجتماعي از طريق ارجاع به مكانيسم‌هاي علّي تأكيد فزاينده‌اي كرده‌اند. با وجود ادبيات نسبتاً گستردة موجود در خصوص درك مكانيسمي از علّيت، سؤالات متعددي در خصوص معنا و كاربرد مكانيسم‌هاي علّي در علوم اجتماعي مطرح هستند. در اين مقاله تلاش شده است ضمن كالبدشكافي مفهومي از واژة «مكانيسم»‌ نشان داده شود كه چرا دانش‌پژوهان علوم اجتماعي، به ويژه جامعه‌شناسان كه عهده‌دار مطالعة پديده‌هاي پهن‌دامنه و كلان هستند، نياز مبرمي به مطالعة مكانيسم‌هاي علّي دارند. به عبارت ديگر نشان داده شده است كه مكانيسم‌ها چگونه مي‌توانند برخي مشكلات اساسي و ديرپا را در مطالعات جامعه‌شناسي، تا حدود زيادي حل كنند. همچنين رابطة درك مكانيسمي از علّيت با فردگرايي روش‌شناختي در علوم اجتماعي تجزيه و تحليل شده است.

 

واژه‌هاي كليدي: تبيين اوليه، تبيين نهايي، مكانيسم علّي، مشكل جعبة سياه، مشكل غلط‌اندازها، مشكل تورش متغير ناديده‌گرفته‌شده، فردگرايي روش‌شناختي

 

 - بررسي روش‌شناسي هربرت بلومر در مطالعات اجتماعي

دكتر اسفنديار غفاري نسب / دكتر محمدتقي ايمان

چكيده: هدف اين مقاله بررسي ديدگاه هربرت بلومر در بارة روش شناسي تحقيقات كيفي است. او يكي از انديشمندان برجستة مكتب شيكاگوست كه اصطلاح «تعامل‌گرايي نمادي» را ابداع كرده است. او از روش كيفي طبيعت‌گرايانه طرف‌داري مي‌كند كه واكنشي است در برابر سيطرة جامعه‌شناسي كاركردي- ساختاري و روش‌هاي كمّي در علوم اجتماعي. ديدگاه او سبب شد رويكردي تفسيري در علوم اجتماعي تقويت و گسترش يابد. در كانون آثار بلومر، نوع رابطة روش‌هاي علوم طبيعي و اجتماعي قرار دارد. او به نقد روش‌شناسي اثبات‌گرا و كاربرد تكنيك‌هاي كمّي در تحقيقات جامعه‌شناسي مي‌پردازد. او روش‌هاي كمّي را روش مي‌نامد و استدلال مي‌كند كه استفاده از تحليل متغير معمولاً، نقش اساسي فرايندهاي تفسيري را در شكل‌گيري رفتار انسان ناديده مي‌گيرد. سرانجام، انتقادات وارد بر ديدگاه بلومر نيز در اين مقاله ارائه مي‌شوند. 

 

واژه‌هاي كليدي: تعامل‌گرايي نمادي، روش‌شناسي، روش تفسيري، مكتب شيكاگو، بلومر، طبيعت‌گرايي

 

-  روش پژوهش فرايند چرخه‌اي تحليل، روشي براي گردآوري، تحليل و استنتاج از...

دكتر جعفر ترك‌زاده

چكيده: در اين مقاله ابتدا، بحث مختصري دربارة توسعة دانش مديريت اسلامي و شرايط فني و زمينه‌اي آن ارائه و اين نتيجه حاصل شده است كه در موقعيت كنوني، اكتشاف، استخراج و تحليل داده‌ها و اطلاعات مرتبط، و استنتاج و استحصال دانش از آنها، مستلزم كاربست الگوها و روش‌هاي كيفي خاصي است. در اين باره، فرايند چرخه‌اي تحليل سارانتاكوس (1998)، به عنوان يك روش تحليل كيفي و مشتمل بر سه مرحلة تقليل داده‌ها، سازماندهي و تفسير، به طور مختصر معرفي شده است. در ادامه، نگارنده با عنايت به توانايي‌هاي ويژة اين روش و نيز با نظر به مقتضيات زمينه‌اي توسعة دانش مديريت اسلامي و بر اساس تجربه‌هاي خود در كاربست روش يادشده در پنج پژوهش، آن را به عنوان يك روش پژوهش كيفي كه مي‌تواند در مسير توسعة دانش مديريت اسلامي مفيد باشد، به طور مستدل توسعه داده است. اين روش كه مشتمل بر چهار مرحلة گردآوري اطلاعات، تقليل احياگرانة داده‌ها، سازماندهي و تحليل اطلاعات، تفسير و نتيجه‌گيري است، به طور كاربردي شرح و بسط داده شده است. در پايان نيز، يك نمونه پژوهش انجام‌شده با استفاده از اين روش، مختصراً توصيف شده است.

 

واژه‌هاي كليدي: مديريت اسلامي، مديريت دانش، تحقيق كيفي، روش فرايند چرخه‌اي تحليل

 

- اخلاق، استعاره و بازي   دكتر حسين شيخ‌رضايي

چكيده: هدف اين نوشته آن است كه با بررسي نظريه‌ها و مدل‌هاي روان‌شناسان اخلاق و پيوند زدن اين مباحث با مفهوم «استعاره»، پيشنهادي كاربردي براي تقويت تفكر اخلاقي كودكان، از طريق بازي و ادبيات ارائه كند. ابتدا به بررسي الگوي پياژه براي رشد اخلاقي كودك مي‌پردازيم و سپس بحث را با بررسي آراء كولبرگ، از ديگر روان‌شناساني كه در قالب رويكرد شناختي، به اين موضوع نگاه كرده‌ است، دنبال مي‌كنيم. در ادامه، با بيان برخي انتقادهاي وارد بر اين رويكرد، به بررسي آراء گيليگن، از نظريه‌پردازان فمينيست، در باب نسبت رشد اخلاق و «روايت» مي‌پردازيم. سپس با طرح نكاتي دربارة تعريف مفهوم استعاره، به استعاره‌هاي مفهومي و غير زباني خواهيم پرداخت. هدف از اين نكات آن است كه بتوانيم «بازي»، به ويژه «بازي وانمودي» را به عنوان نوعي استعارة مفهومي تعميم‌يافته تعريف كنيم. چنين تعريفي به ما اجازه مي‌دهد كه در چارچوب رويكرد روايت‌محور به اخلاق، به امكانات بالقوة ادبيات و بازي به عنوان يكي از مهم‌ترين سرچشمه‌هاي تقويت قوة اخلاقي كودكان بيشتر واقف شويم.

 

واژه‌هاي كليدي: روان‌شناسي اخلاق، رويكرد شناختي به رشد اخلاقي، رويكرد روايت‌محور به رشد اخلاقي، استعارة مفهومي، بازي

 

- فهرست مقالات فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني از شماره 47 -60

 

٭ فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني، شماره 47، تابستان 1385

1. روش‌شناسي يكپارچه لازمة توليد علوم انساني اسلامي/ سيد محمدتقي موحد ابطحي

2. نقد عقل توسط عقل/ آيت الله علي عابدي شاهرودي

3. تحقيق اقدامي مشاركتي/ دكتر محمد تقي ايمان

4. تحقيقات كيفي/ دكتر حيدر علي عابدي

5. روش‌ كيفي در علوم اجتماعي و رفتاري/ دكتر مرتضي منادي

6. مناسبات بين فهم و تبيين در علوم انساني و طبيعي/ حجت‌الاسلام دكتر سيدحميدرضا حسني و دكتر مهدي عليپور

7. درآمدي به نظرات هابرماس‌در روش‌شناسي علوم انساني/ رضا علي‌نوروزي و علي عسگري

8. نقدي بر آموزش روش‌ تحقيق در نظام آموزشي كشور/ سعيد ناجي

 

٭ فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني، شمارة 48، پاييز 1385

1. اهداف علم ديني و برخي لوازم عملياتي ساختن آن/ سيد محمدتقي موحد ابطحي

2. روش‌شناسي جامعه‌شناسي دين/ حجت‌الاسلام دكتر سيد محمد ثقفي

3. روش تحليل محتواي متن گفتاري و نوشتاري/ دكتر مرتضي منادي

4. روش‌شناسي علوم انساني از منظر پوپر/ مجيد كرامت‌زاده

5. پديدارشناسي و تعليم و تربيت/ محمود صوفياني

6. از وبر تا هابرماس؛ دربارة علم و ارزش‌ها/ رابرت هولينگر، ترجمة حسين قلي‌پور

7. به سوي اسلامي‌سازي روان‌شناسي/ محمد رفقي، ترجمه نجيب‌الله نوري

8. بررسي و نقد كتاب فلسفة امروزين علوم اجتماعي/ مرتضي بحراني

9. گزارش علمي كارگاه آموزشي پارادايم‌هاي علوم انساني / سيد محمد تقي موحد ابطحي

10. كتاب‌شناسي روش‌شناسي علوم انساني/ داوود اصغرپور

٭ فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 49، زمستان 1385

1. بهره‌گيري از روش‌شناسي اجتهادي لازمة توليد علم ديني/ حجت‌الاسلام والمسلمين عليرضا اعرافي

2. آيندة علوم انساني در ايران/ دكتر علي پايا

3. تحولات روش‌شناسي پژوهش علمي/ دكتر عزت خادمي

4. خرد مينوي در روش‌شناسي علمي براي پژوهش‌هاي روان‌شناسي و علوم تربيتي/ دكتر حسين لطف‌آبادي

5. فراتحليل روشي براي مطالعة مطالعات/ دكتر محمدتقي ايمان

6. روش‌شناسي ويليام جيمز در روان‌شناسي دين/ حجت‌الاسلام دكتر مسعود آذربايجاني

7. درآمدي بر روش پژوهش فراتحليل در تحقيقات آموزشي/ دكتر احمد عابدي و دكتر حميدرضا عريضي

8. روش‌شناسي هرمنوتيك و فرهنگ سازماني/ ابوالفضل گائيني

 

٭ فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 50 ، بهار 1386

1. جايگاه علم ديني و روش‌شناسي در سند چشم‌انداز كشور/ سيد محمدتقي موحد ابطحي

2. روش‌شناسي اجتهاد و اعتبار معرفت‌شناختي آن/ حجت‌الاسلام دكتر سيد حميد‌رضا حسني و دكتر مهدي عليپور

3. پساساختارگرايي و روش/ دكتر محمد‌رضا تاجيك

4. روش‌شناسي موردكاوي و كاربردهاي آن در علوم انساني/ دكتر سيد محمد مقيمي

5. هرمنوتيك به عنوان يك روش پژوهش تربيتي/ دكتر رحيم بدري و دكتر سيد داود حسيني‌نسب

6. مقدمه‌اي بر پژوهش‌هاي كيفي چالش‌ها و راهكارها/ دكتر حسين خنيفر

7. روانكاوي از سه منظر فلسفي/ ميثم بادامچي

8. ارزش‌ها در علم/ حسين قليپور

 

٭ فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني، شمارة 51، تابستان 1386

1. رسالت پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و استراتژي جديد فصلنامه / دكتر سيد حميدرضا حسني

2. كاستي‌هاي معرفت‌شناختي و روش‌شناختي در مقالات پژوهشي روان‌شناسي در ايران/ دكتر حسين لطف‌آبادي

3. نقد روش‌شناسانه بر مقياس‌هاي ايراني تهيه شده در حوزة روان‌شناسي دين/ دكتر بابك شمشيري

4. روش‌شناسي اقدام‌پژوهي و كاربرد آن در پژوهش‌هاي علوم رفتاري/ دكتر احمد عابدي و عليرضا شواخي و بتول جعفري

5. مردم‌نگاري/ دكتر مرتضي منادي

6. از ساختارگرائي تا پساساختارگرائي/ دكتر سيد صادق حقيقت

7. نظام پژوهشي پيشرو (زادگي يا پروردگي)/ دكتر حسين خنيفر

8. روش‌شناسي هابرماس؛ الگويي براي علوم انتقادي/ ابوالفضل مرشدي

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني، شمارة 52، پاييز 1386

1. رويكردهاي كمّي، كيفي و تركيبي در پژوهش‌هاي تربيتي/ دكتر احمدرضا نصر، فريدون شريفيان

2. تكنيك زاويه‌بندي در تحقيقات علوم انساني/ دكتر محمدتقي ايمان و اسلام آقاپور

3. سه‌فرض ضمني زيربنايي در نفي روش‌هاي‌كمّي و نقد آن/ دكترحميدرضا عريضي ساماني

4. گروه‌هاي متمركز: روشي سودمند در پژوهش‌هاي كيفي علوم اجتماعي و انساني/ دكتر فرهاد خرمايي

5. كنكاش در مباني فلسفي پژوهش كمّي و كيفي در علوم رفتاري/ دكتر مجيد صدوقي

6. فردگرايي و كل‌گرايي در فلسفة علوم اجتماعي/ ميثم بادامچي

7. كل‌گرايي در آينده‌پژوهي/ شاهين كاوه

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شمارة 53، ‌زمستان 1386

1. مباني فلسفي مطالعات سازماني در چهار پارادايم/ حبيب ابراهيم‌پور و دكتر رضا نجاري

2. هم‌سازي شيوه‌هاي كمّي و كيفي در پژوهش‌هاي سازماني: تأمّلي بر استراتژي پژوهش تركيبي/ دكتر حسن دانايي‌فرد

3. تبيين فلسفي از رويكرد مكانيكي و آشوب در تئوري سازمان به همراه رويكرد فلسفة اسلامي به تئوري سازمان/ ابوالفضل گاييني

4. مقدمه‌اي بر هرمنوتيك در قلمرو شناخت سازمان و مديريت/ سيد محمدحسين هاشميان و دكتر علي‌اصغر پورعزت

5. شناخت سازمان با رويكرد استعاره‌اي (سازمان به مثابة كانون طيف‌هاي متقاطع)/ دكتر سيد مهدي الواني، محمدحسين رحمتي

6. مرزشناسي حوزة اخلاق سازمان و مديريت/ امير حسين‌زاده و دكتر حسن عابدي جعفري

7. رويكردهاي مديريت اسلامي: رويكرد تجربي/ دكتر علي‌نقي اميري

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 54، بهار 1387

1. علم ديني از منظر آيت الله جوادي آملي/ حجت‌الاسلام دكتر احمد واعظي

2. ارزيابي پارادايمي انسان به عنوان عنصر اساسي در طراحي پارادايم الهي/ دكتر محمدتقي ايمان

3.علوم انساني ـ اجتماعي از بحران تا بومي‌سازي؛ انتقادات و راهكارها/ دكتر شهلا باقري

4. كدامين تلقي از علم؟ علم ديني، علم سنتي يا علم نوين؟/ دكتر رضا منصوري

5. ملاحظاتي انتقادي در باب مواجهه با مسئلة‌ علم، دين و توسعه/ عليرضا منصوري

6. ديدگاه سنتي در باب ساختار نظريه‌هاي علمي/ هادي صمدي

7. علم‌پژوهي و تحليل مفهوم اصالت علمي/ آرش موسوي

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 55، تابستان 1387

1. بازبيني و متناسب‌سازي معيارهاي ارزيابي پژوهش كمّي براي مطالعات كيفي/ دكتر مجيد صدوقي

2. تحليل محتوا روشي پركاربرد در مطالعات علوم اجتماعي.../ رضا جعفري هرندي و دكتر احمدرضا نصر و دكتر ميرشاه جعفري

3. ارتقاي دانش سازماني، تحليلي بر بازانديشي فراتئوريك در تئوري‌هاي سازمان و.../ دكتر حسن دانايي‌فرد

4 . بررسي پاره‌اي از خطاهاي رايج آماري در پژوهش‌هاي رفتاري/ دكتر حجت‌الله فراهاني و دكتر حميدرضا عريضي و دكتر عباس رحيمي‌نژاد و امير قمراني

5. توسعة تاريخي و مباني معرفت‌شناختي روان‌شناسي علم/ آرش موسوي

6. پسامدرنيسم و روش/ دكتر محمدرضا تاجيك

7. تقابل رفتارگرايي و نهادگرايي در علوم سياسي/ دكتر سيد صادق حقيقت

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 56، پاييز 1387

1. تأملي در ويژگي‌هاي روش‌شناختي مكتب فلسفي صدرالمتألهين/ دكتر علي شيرواني

2. روش‌شناسي نظرية بنيادي / دكتر محمدتقي ايمان، منيژه محمديان

3. معيارهاي ويژة ارزيابي پژوهش كيفي/ مجيد صدوقي

4. درآمدي مبنايي و راهبردي بر الگوي اسلامي‌ـ ايراني توسعة علم و فناوري/ مصطفي تقوي

5. بازخواني دانش سياست‌گذاري در زمينة پست‌مدرنيسم/ دكتر سيد مهدي الواني و سيد محمد حسين هاشميان

6. درآمدي روش‌شناسانه بر تبيين كاركردي در جامعه‌شناسي دوركيم/ سيد محمدتقي موحد ابطحي

7. تحليلي جامعه‌شناختي از معرفت‌هاي حقوقي/ دكتر عبدالرضا عليزاده

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شمارة 57، زمستان1387

1. علم ديني از ديدگاه پلانتينگا / دكتر محسن جوادي

2. از اقتصاد اثباتي تا اقتصاد هنجاري (بنيان‌هاي فلسفي و ارزشي اقتصاد رفاه) / دكتر سيد هادي عربي

3. چرخش‌هاي روش‌شناختي در علوم انساني و اجتماعي / دكتر محمد امين قانعي‌ راد و وحيد طلوعي

4. نوع‌شناسي و فرايند طراحي و اجراي پژوهش تركيبي / دكتر فريدون شريفيان

5. تبيين ابعاد اخلاقي پژوهش‌هاي تربيتي و رسالت مراكز آموزشي و پژوهشي / دكتر سيد مهدي سجادي و علي عبدالله يار

6. ساخت‌گرايي اجتماعي / علي چاپرك

7. علم و ساختارهاي زيستي ـ عصب‌شناختي / آرش موسوي

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 58، بهار 1388

1. روش‌شناسي عمومي نظريه‌پردازي / دكتر حسن دانايي ‌فرد

2. جايگاه رئاليسم و ابزارگرايي در روش‌شناسي علم اقتصاد / وحيد مقدم و دكتر محمد واعظ برزاني

3. ديدگاه معناشناختي در باب ساختار نظريه‌هاي علمي / هادي صمدي

4. فلسفة اسلامي؛ امكان و وقوع آن / دكتر رضا اكبريان

5. مديريت اسلامي؛ رويكرد فقهي ـ اجتهادي / دكتر علي نقي اميري

6. نقد و بررسي سرمشق‌هاي نظري مردم‌شناختي و جامعه‌شناختي از فرهنگ / دكتر شهلا باقري

7. اراية روشي براي محاسبة پايايي مرحلة كدگذاري­ در مصاحبه­هاي پژوهشي/ حمزه خواستار

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 59، تابستان 1388

1. ديني‌گرايي در علم به عنوان يك وظيفة معرفتي /  ياسر خوشنويس

2. تحقيقات روان‌شناسي و علوم‌تربيتي؛ كنار گذاشتن پيش‌فرض‌هاي متافيزيكي / دكتر بهرام محسن‌پور

3. پيشرفت علمي مطالعات اقتصاد كلان ايران طي دورة 86-1379؛ يك رويكرد روش‌شناختي / وحيد مقدم و دكتر محمد واعظ و دكتر نعمت‌الله اكبري و دكتر سيد حسين ميرجليلي

4. فلسفة علم هيدگر و ادعاي تقدم آن بر فلسفة علم كوهن  / دكتر حسن ميانداري

5. در باب امكان رئاليسم ساختاري/ عليرضا منصوري

6. نقدي بر فراروش‌شناسي ايمره لاكاتوش/ سعيد ناجي

7. بررسي نظرية ابتناي هيومي (دربارة قوانين طبيعت) / محمود مختاري

 

٭  فصلنامه روش‌شناسي علوم انساني شماره 60 ، پاييز 1388

1. آيا «الگوي توسعه ايراني-اسلامي» دست‌يافتني است؟ / دكتر علي پايا

2. روش‌شناسي مستندسازي تجربيات سياستي؛ تلفيقي از مدل كشف، تنقيح و تجريد با مدل مرحله‌اي سياست‌گذاري عمومي / دكتر كيومرث اشتريان

3. ناتواني آزمون‌هاي آماري متعارف در ارزيابي فرضياتِ علّي به شكل شرط لازم  و شرط كافي / دكتر محمدرضا طالبان

4. ما‌هيت‌شناسي پديده‌هاي اجتماعي از منظر يك پارادايم تأسيسي/ دكتر سيد حميدرضا حسني و دكتر مهدي عليپور

5. عليت عاملي و مشكلات آن / دكتر مهدي نسرين

6. آيا آزمايش هاي فكري استدلال هستند؟ / فهيمه ابراهيمي تيرتاش

 

نسخه قابل چاپ

 

 
   
     
   
     

خانه     درباره ما     ارتباط با ما     نقشه سايت     Fa   En    Ar
 
 
خانه | بازگشت |
كاربر ميهمان (portalguest_2)


Powered By Sigma ITID.